Automatyzacje i terminy

Każda automatyzacja zaczyna się od dwóch akapitów napisanych po polsku: „co robi" i „kogo obejmuje". Drugi z nich jest ważniejszy — opisuje dokładnie ten zbiór zgłoszeń, do których pójdzie wiadomość, razem z wyjątkami. Przypomnienie o dopłacie obejmuje zamówienia aktywne, nie w pełni opłacone, w kategorii z ustawionym terminem pełnej wpłaty — i pomija tego, kto przypomnienie dostał świeżo.

Domyślnie automatyzacja obejmuje wszystkie kategorie wydarzeń — także te, które założysz za pół roku. To ustawienie warto zostawić, dopóki nie masz powodu, żeby je zmienić: filtr zawężony do dzisiejszej listy kategorii cicho omija każdą następną. Jeśli powód jest, wskazujesz kategorie wprost albo wykluczasz pojedyncze.

Trzy liczby decydują o tym, jak natarczywy jest system. Rytm mówi, jak często sprawdzać warunek. Okno mówi, jak wcześnie przed terminem zacząć. Karencja mówi, jak długo milczeć wobec tej samej osoby po wysłanej wiadomości. Osobno ustawiasz, czy poszanować deklarację wpłaty — kto oświadczył, że przelew poszedł, może zostać pominięty.

Przycisk „Uruchom teraz" działa od razu i niezależnie od harmonogramu, także przy wyłączonej automatyzacji. To jest właściwy sposób na sprawdzenie reguły, zanim zostawisz ją samą sobie: uruchamiasz raz, oglądasz, kto dostał wiadomość, i dopiero wtedy włączasz automat na stałe.

Każde uruchomienie zostaje w historii — kiedy ruszyło, ilu zgłoszeń dotyczyło, co zostało wysłane. Harmonogram po prawej stronie pokazuje najbliższe sprawdzenie, więc pytanie „czy to jeszcze działa" ma odpowiedź na ekranie, a nie w domysłach.

Wiadomość wychodzi wtedy, gdy jeszcze da się zareagować — a nie po terminie, kiedy jedyną treścią jest pretensja. Różnica jest odczuwalna po obu stronach: mniej telefonów „ile jeszcze zostało do zapłaty" i mniej zgłoszeń, które trzeba ratować tydzień przed wyjazdem.