Własne pytania na formularzu

Wszystkie pytania stoją na jednej liście, w sekcji „Formularze i ankiety". Lista od razu mówi trzy rzeczy o każdym z nich: czy pyta o uczestnika czy o zgłoszenie, jakiego rodzaju jest odpowiedź, i gdzie pytanie obowiązuje. To te trzy kolumny decydują o tym, co i kiedy zobaczy rodzic.

Samo pytanie to jedno zdanie, ale to podpowiedź pod nim robi robotę. „Ograniczenia żywieniowe" niewiele mówi; „Zaznacz wszystkie, które dotyczą uczestnika — kuchnia ośrodka dostaje zbiorcze zestawienie na tydzień przed wyjazdem" tłumaczy, po co pytasz i co się z odpowiedzią stanie. Krótkie wyjaśnienie zmniejsza liczbę pustych i przypadkowych odpowiedzi bardziej niż gwiazdka „pole wymagane".

Przy wyborze wielu opcji ustawiasz, ile najwyżej można zaznaczyć. Przy liczbie — zakres od–do. Przy dacie — najwcześniejszą i najpóźniejszą. Ograniczenie nie jest udziwnieniem formularza, tylko warunkiem tego, żeby zestawienie dla kuchni albo dla ośrodka dało się zrobić bez ręcznego prostowania.

Trzy tryby. „Zawsze" — pytanie idzie na każdy formularz. „Według kryteriów" — obowiązuje tam, gdzie pasuje kategoria albo znacznik wydarzenia. „Tylko ręcznie na wydarzeniu" — nie pojawia się nigdzie samo, dokładasz je wprost w zakładce Formularz konkretnego wydarzenia. Pojedyncze wydarzenie może pytania dołożyć, ale nie usunąć — i to jest celowe, bo inaczej wyjątek na jednym turnusie cicho wycinałby pytanie wymagane wszędzie indziej.

Pytania stają się częścią formularza zapisu — w tym samym kroku, w którym rodzic podaje dane dziecka. Nie ma osobnej ankiety do wysłania, nie ma przypominania o niej i nie ma zgadywania, czy odpowiedź dotyczy starszego dziecka, czy młodszego.

Alergia jest przy uczestniku, a nie w wątku mailowym sprzed trzech miesięcy. Opiekun grupy widzi ją na karcie, kuchnia dostaje zestawienie, a Ty nie przepisujesz niczego ręcznie do arkusza. To jest cała różnica między „zapytaliśmy" a „wiemy".